Het rijke profiel — hoe elk gesprek ons iemand beter laat kennen

Brainstorm · 17 september 2026 · voor E · deel 4 van de ronde

Het idee in vijf zinnen

Wij zijn het enige bedrijf in Nederland dat van dezelfde persoon weet wáár hij woont én waar hij van droomt, en het interessantste getal dat we hebben is de afstand tussen die twee. Dat getal bouwen we niet met een formulier maar met verhalen: Carmen vertelt, jij kiest, slaat over, bewaart of vraagt door, en elke beweging is een antwoord op een vraag die we nooit hardop stelden. Per verhaal stelt ze er hoogstens één, en wat je vertelt bewaren we als zin en niet als vinkje — zodat we het je later in jouw eigen woorden kunnen teruggeven. Dat teruggeven is geen instellingenpagina maar een cadeau: jouw woonverhaal, jouw smaak in drie zinnen, de kaart van je leven, en overal de knop "dat klopt niet". En omdat we mensen kennen die niets willen, zien we het moment waarop ze wél iets willen eerder dan de markt, eerder dan een makelaar, en vaak eerder dan zijzelf.

1 · Drie reizigers, één wijzer

Er zijn geen drie soorten mensen. Er is één wijzer, zoals de naald van een barometer in de gang, die langzaam beweegt tussen geworteld en onderweg. De gewortelde staat links, de nieuwe-hoofdstukzoeker rechts, de flirter schommelt. Niemand ziet zijn eigen wijzer, en Carmen noemt hem nooit.

Wat de eerste drie minuten al verraden, zonder één vraag.

Die laatste twee regels zijn het hart. Wij kennen jouw huis, en wij kennen het huis waar je naar kijkt. De afstand tussen die twee — in kilometers, in bouwjaren, in vierkante meters, in aantal kamers, in stad tegenover dorp — is het scherpste profielgegeven dat bestaat. Funda kan het niet berekenen; Funda weet niet waar je woont.

De tussenposities, geen hokjes maar mensen: de twijfelaar (drie keer terug op hetzelfde huis, nooit een ♥), de verbouwer (past zijn eigen huis aan naar het huis dat hij zou kopen), de erfgenaam (voert een adres in dat hij nooit bewoonde), de lege-nester (28 procent van de huishoudens, 17 procent van de doorstromers — [[F-DGP-006]], WoON 2024), de terugkeerder (alle ♥'s in de stad van zijn jeugd), de mantelzorger (zoekt voor een ander; gezondheid is met 48 procent het grootste verhuismotief bij 65-plus — [[F-DGP-004]]), de meekijkende ouder (36 procent van de kopers van 25-35 krijgt familiehulp — [[F-DGP-029]]), de belegger-in-spe (kijkt naar cijfers, nooit naar licht) en de gedwongen zoeker, herkenbaar aan het tempo.

Wat mensen over de wijzer beweegt is zelden de woningmarkt. Het is een kind dat vertrekt, een knie die het begeeft, een dak dat moet, een erfenis, een scheiding, een buurman die weggaat, een zomer die te warm was, een winter met een tochtende serre — en, als wij ons werk goed doen, één zin: er is iemand bij gekomen.

Hoe wij het als eerste merken: de knik. We meten niet het niveau maar de breuk in het patroon. Iemand die twee jaar lang alleen zijn eigen dossier opende en deze maand drie keer een gelijkvloerse woning bekeek, is niet "geïnteresseerd in gelijkvloers". Er is iets gebeurd. De knik is ons signaal, en volgens de huisregel komt een signaal nooit alleen: er hoort precies één stap bij, of niets ([[C-SYN-004]]).

2 · De lagen van het profiel

Acht lagen. Elk veld is geen waarde maar een zin, met vier etiketten eraan: waar het vandaan komt, hoe zeker het is, wanneer het is opgehaald en hoe lang het houdbaar is. Dat laatste wordt het vaakst vergeten: smaak roest langzaam, een seizoensbehoefte in zes weken.

Drie regels. Eén: een afgeleid veld is altijd zichtbaar als afgeleid, met "waarom weet je dit?" eronder en één tik om het te wissen. Twee: een veld zonder bron bestaat niet — zekerheid A tot E, zoals in de kennisbank, zodat het huis nooit steviger praat dan het gegeven verdient. Drie: een veld over zijn houdbaarheidsdatum wordt geen fout maar een verhaal: "Je vertelde me twee jaar geleden dat je de zolder nog zou aanpakken. Is dat nog zo?"

3 · Hoe het gesprek het profiel vult

Wat gedrag zegt, per handeling.

• Kiezen is het zwakste signaal — nieuwsgierigheid kost niets.
• Overslaan is het scherpste. Wie drie verhalen over verbouwen wegtikt en bij het verhaal over de bakker blijft hangen, heeft ons meer verteld dan met een antwoord.
• Bewaren is intentie. Een bewaard verhaal is een gedachte die iemand later wil terugvinden.
• Doorvragen is het enige echte urgentiesignaal: één vraag is nieuwsgierigheid, drie vragen over hetzelfde onderwerp is een probleem.
• Terugkomen op dinsdagavond, altijd rond hetzelfde uur, zonder iets te doen: dat is dromen, geen zoeken. Daar hoort een verhaal bij, geen aanbod.
• Een ♥ zetten en het de volgende dag terugkijken is geen klik maar een gedachte die bleef, en verdient een eigen veld.
• Stilte na een verhaal is ook een antwoord: wie een verhaal uitleest en dan de app sluit, heeft precies gekregen wat hij zocht.

De dertig kleine vragen. Eén per verhaal, nooit twee achter elkaar, altijd overslaan met een echt antwoord ("Ook goed"). H = je eigen huis vraagt het, C = Carmen vraagt het over alles wat niet jouw huis is.

1. H — Wat maakte dat je destijds voor mij koos?
2. H — Welke kamer heb je het eerst je eigen gemaakt?
3. H — Wat heb je meegenomen uit je vorige huis?
4. H — Wat stond hier al toen je kwam?
5. H — Waar sta je als je even naar buiten kijkt?
6. H — Wat is hier het eerste geluid van de ochtend?
7. H — Welke deur van mij klemt er?
8. H — Heb je hier al een winter meegemaakt?
9. H — Waar zit je als je thuiskomt en niemand iets van je wil?
10. H — Welke plek in mij is van iemand anders?
11. H — Van wie was ik voordat jij er was, weet je dat?
12. C — Liever ochtendlicht of avondlicht?
13. C — Een tuin om in te werken of om in te zitten?
14. C — Hoeveel stilte heb je nodig?
15. C — Een huis dat af is, of een huis dat nog iets van je wil?
16. C — Bij wie haal je hier je brood?
17. C — Ken je iemand in je straat bij naam?
18. C — Welke straat zou je laten zien aan iemand die hier voor het eerst komt?
19. C — Wat is er veranderd in deze straat sinds jij er woont?
20. C — Is er een huis waar je altijd naar kijkt als je erlangs komt?
21. C — Hoe ver mag de bakker lopen zijn?
22. C — Welke stad heb je ooit even overwogen?
23. H — Waar in mij zou jij het eerst iets veranderen als geld niet meetelde?
24. H — Is er iets aan mij waar je je zorgen over maakt?
25. C — Trap of geen trap — heb je daar weleens over nagedacht?
26. C — Wie zou je missen als je hier wegging?
27. C — Als je hier over tien jaar nog woont, wat moet er dan gebeurd zijn?
28. H — Ben ik te groot geworden, of is dat een rare vraag?
29. C — Als je één kamer mee kon nemen naar een volgend huis, welke?
30. H — Wie zou hier na jou moeten wonen?

Hoe het geen enquête wordt. Zeven regels. De vraag komt altijd ná een verhaal en nooit ervoor, zodat hij voelt als doorpraten en niet als tol. De vraag gaat over het verhaal dat je net hoorde, niet over het formulier dat wij willen vullen. Hoogstens één vraag per verhaal en hoogstens drie per week ([[N-VIS-025]]; hoe snel dit vermoeit is nergens gemeten, dus we beginnen laag). Overslaan kost niets en wordt nooit herhaald met andere woorden. Elk antwoord wordt binnen hetzelfde gesprek één keer gebruikt — een vraag zonder zichtbaar gevolg is een formulier. Carmen vertelt ook iets over zichzelf als het gesprek daarom vraagt. En de belangrijkste: een vraag die niets oplevert wordt geschrapt, niet slimmer geformuleerd.

Carmen — Aan de overkant van de singel staat een huis waar in 1953 een bakkerij in zat. De oven zit er nog, in de muur. (fictief voorbeeld)
Carmen — Bij wie haal jij hier je brood?

4 · Het profiel als geschenk

"Dit weet ik van je" is geen instellingenpagina met veertig schuifjes. Het zijn drie dingen die je aan iemand zou laten zien.

Jouw woonverhaal. Eén doorlopende tekst, in de jij-vorm, opgebouwd uit jouw eigen zinnen: "Je woont sinds 2009 aan de Wittevrouwensingel. Je koos dit huis om het licht in de achterkamer. Je hebt twee winters geklaagd over de serre en één zomer over hetzelfde. Je haalt je brood bij dezelfde bakker sinds je hier kwam. En sinds april kijk je naar huizen zonder trap." Onder elke zin: waar hij vandaan komt, en twee knoppen — dat klopt en dat klopt niet.

Jouw smaak in drie zinnen. "Ochtendlicht. Een tuin om in te werken. Een huis dat nog iets van je wil." Dit is het enige wat we aan een partner doorgeven als jij dat wilt — niet je leeftijd, niet je inkomen, niet je adres.

De kaart van je leven. Elk huis waar je woonde, elk ♥ dat je zette, de stad die je ooit noemde. Vanzelf ontstaat een vorm: een kaart die samentrekt rond één stad, uitwaaiert, of terugkruipt naar waar je vandaan komt. Niemand heeft die kaart ooit van zichzelf gezien.

En daarom vertelt men méér. Transparantie is hier geen plicht maar een ruilhandel die zichtbaar eerlijk is: hoe meer je vertelt, hoe mooier het verhaal dat je terugkrijgt — en het staat op één knop van wissen. Dat is "mi casa, mi data" als gevoel in plaats van als beleid ([[N-VIS-011]], [[N-VIS-014]]). De sterkste uitnodiging is het gat: "Ik weet niet waar je woonde voordat je hier kwam. Dat is het enige stuk van je verhaal dat ontbreekt."

5 · Wat het waard is

Voor jou. Betere verhalen: Carmen vertelt over de bakker, niet over nieuwbouwplannen waar je niets mee hebt. De juiste hulp op het juiste moment: wij weten dat het warm is, dat je dak op het zuiden ligt, dat je serre je twee zomers stoorde en dat je gisteren op een afkoelverhaal klikte. Niemand heeft "ik zoek een airco" getypt. En uiteindelijk: het juiste huis zonder zoeken.

Voor Casa. Wij kennen de 95 procent die dit jaar niet van eigenaar wisselt ([[F-MKT-003]], [[F-MKT-007]]). Die mensen zijn niet ontevreden en dus niet vindbaar: 93 procent van de eigenaar-bewoners is tevreden ([[F-DGP-027]], CBS 2024), en tevreden mensen maken geen zoekprofiel. Wij bouwen als enige een langlopend profiel van mensen die niets willen — en zien daardoor de knik. Geaggregeerd, nooit tot een adres herleidbaar: de stille voorraad heeft een temperatuur, per wijk, per maand. Die laag heeft niemand.

Voor partners. Niet je profiel, maar jouw drie zinnen, en alleen als jij per partij het schuifje omzet ([[N-VIS-013]]). De vakman krijgt "plat dak, 1932, zorgen over lekkage", niet je naam ([[N-VIS-018]]). Dat is beter voor hem dan een gekochte lead, en het is het enige model waarin jij aan het stuur zit.

Wat Funda nooit kan. Funda's relatie met jou begint als je wilt verkopen en eindigt als je verkocht hebt. De onze begint als je niets wilt en duurt twintig jaar. Funda kent huizen in de etalage; wij kennen huizen met mensen erin. Een zoekopdracht vervalt; een woonverhaal groeit aan.

6 · Matchen op verhaal

Hoe een nieuwe-hoofdstukzoeker zijn huis vindt. Niet met filters maar met een zin: "Ik wil ergens wonen waar ik 's ochtends met de deur open koffie kan drinken en waar mijn moeder kan logeren." Carmen vertaalt dat naar wat in de registers staat (bouwjaar, kamers, oriëntatie, gelijkvloers) en naar wat in de wijk zit, en komt terug met drie straten in plaats van driehonderd resultaten. De naam van de wijk hoef je niet te kennen ([[N-VIS-006]]).

En voor wie nog niet weet wélke stad: Carmen laat drie straten zien in drie steden, zonder namen, en vraagt welke aanvoelt als thuiskomen. Dat zegt meer dan een woonplaatsfilter.

Hoe een huis zijn volgende bewoner vindt. Dit is de omkering waar het naartoe gaat. Het dossier van een huis weet wie er goed in kon leven: waar het licht valt, hoe warm het wordt, hoeveel trap er is, wat de vorige bewoner ervan hield. De eigenaar hoeft niets te schrijven. Carmen zoekt naar mensen wier zinnen rijmen op die van het huis — en meldt de eigenaar alleen dát er iemand is, zoals alles bij ons ([[H-SYN-001]]).

Huis — Er is iemand bij gekomen. Dat zijn er nu dertien.
Huis — Eén van hen schreef aan een ander huis dat hij ochtendlicht zoekt. Ik heb ochtendlicht.

Dat is precies zo ver als het mag gaan: een eigenschap, nooit een persoon.

De vijf sterkste ideeën

1. De afstand tot jezelf. Het verschil tussen je eigen huis en de huizen waar je ♥ op zet, in kilometers, bouwjaren, meters en kamers. Eén intern getal dat de wijzer voedt, de verhalen kiest en het matchen draagt. Alleen wij kunnen het berekenen.
2. Elk veld is een zin, geen vinkje. Daarmee wordt "dit weet ik van je" vanzelf een verhaal in plaats van een instellingenpagina, en kan het huis het letterlijk teruggeven in jouw eigen woorden.
3. De knik, niet het niveau. We meten de breuk in iemands patroon, niet zijn score. Zo zien we beweging aankomen bij mensen die op geen enkele lijst staan.
4. Eén kleine vraag per verhaal — en het overslaan is ook een antwoord. Het profiel groeit uit een gesprek dat ook zonder de vraag de moeite waard was.
5. Het huis zoekt zijn volgende bewoner. De omgekeerde advertentie, opgebouwd uit het dossier, met de eigenaar aan het stuur en de fan nog steeds anoniem.

Drie wilde ideeën

1. De verzegelde brief aan je volgende bewoner. Iedereen mag hem schrijven, niemand hoeft hem te versturen; hij gaat pas open bij de sleuteloverdracht, misschien over twintig jaar. Wild, omdat het schrijven ervan de wijzer beweegt: je moet je voorstellen dat je ooit weggaat. En het is het rijkste profielveld dat bestaat.
2. Het huis erft de verhalen van zijn bewoners. Met toestemming van wie vertrok, bewaart een huis een dunne laag geschiedenis voor wie na hem komt: "Vóór jou hebben hier drie mensen gewoond. Twee van hen zetten hun bed tegen dezelfde muur." Wild, want een huis met een geheugen over mensen loopt vlak langs alles wat we beloofd hebben.
3. Carmen zegt hardop wat ze denkt te zien. "Je kijkt sinds april anders. Klopt dat, of zit ik ernaast?" Wild, want ze kan ernaast zitten, en het kan aanvoelen als iemand die door je raam kijkt. Maar de fout ís het geschenk: ze laat zien wat ze denkt, jij mag het corrigeren, en die correctie is het beste profielgegeven dat we ooit krijgen.

Wat dit vraagt

Een profielmodel met per veld: waarde als zin, herkomst (register / verteld / gedaan / afgeleid), zekerheid A-E, peildatum en houdbaarheid. Een gebeurtenislog per beurt zonder vrije tekst, waaruit gedrag wordt afgeleid (gekozen, overgeslagen, bewaard, doorgevraagd, teruggekomen) — sober, zoals de concept-regel al voorschrijft. Een redactionele vragenbank (de dertig, per verhaaltype) met een serverregel die bepaalt wanneer een vraag mag; het model verzint er nooit zelf een. Afgeleide velden altijd terugleesbaar met "waarom weet je dit?" en met één tik wisbaar; "wis alles" wist ook alles wat is afgeleid. De afstand-tot-jezelf en de knik als twee berekende velden, intern, nooit als score aan de gebruiker getoond. En per partner een schuifje, met de drie zinnen als enige exportformaat.

Later toetsen

Voordat hier iets van in productie gaat: een jurist over de grondslag voor afgeleide profielvelden en profilering, over dataminimalisatie bij velden die uit gedrag komen in plaats van uit antwoorden, en over de leeftijdsgrens van zestien ([[F-REG-030]]). Een tweede toets op het matchen op verhaal: zodra "bij dit huis past dit soort mens" een algoritme wordt, ligt uitsluiting op beschermde kenmerken dichtbij, en dat is al gedocumenteerd in de sector ([[F-RIS-007]], [[F-RIS-008]], [[V-RIS-008]]). En één meting die niets met recht te maken heeft: hoe vaak mag Carmen iets vragen voordat het gaat vermoeien — dat is nergens onderzocht ([[N-VIS-025]]), en het is de goedkoopste manier om dit hele idee stuk te maken.