Het pitchscript als gesprek

Mi casa su casa · 1 november 2026 · versie 2.1, 23 september 2026

Vier minuten en tweeëntwintig seconden, stiltes meegerekend. De zaalminuut vooraf, dan vijf scènes. Twee stemmen op het scherm — Carmen en het huis — en twee stemmen op het podium: E, en "wij" als er geld of afspraken bij komen. Sanne en Tom typen; ze houden geen toespraak.

De Engelse regels van Carmen en het huis staan cursief onder de Nederlandse. Die twee stemmen zijn tweetalig vanaf scherm 1; E en "wij" spreken in de taal van de zaal. Dit stuk is de leesversie van server/data/gesprek/pitch.json; dat bestand is de bron, met dezelfde scène-id's, flow-id's en secondes.

Wat blind te horen moet zijn. Het huis begint met "ik", drie korte zinnen, droog. Carmen begint met "kom" of "kijk", nooit met een begroeting en nooit met haar naam. "Wij" spreekt alleen over geld en afspraken. Geen uitroeptekens, geen emoji — het ♥ is een merkteken. Nooit een waarde of een prijs, nooit iets over bewoners.

Waar Sanne woont, en wat daarvan waar is. Sinds 20 september woont Sanne op Wilhelminapark 25, 3581 NE Utrecht (dat was Wittevrouwensingel 84). Het adres bestaat echt, en het bouwjaar 1910 is echt: dat staat zo in het register, en wie in de zaal zin heeft mag het nakijken. De 145 vierkante meter en het energielabel C zijn demo-data uit de seed. Het register kent op dit adres 659 vierkante meter met een kantoor- en industriefunctie en géén woonfunctie — er woont dus niemand die wij met deze pitch belasten. In de demo spreekt Sannes huis daarom uit de seed, en staat er letterlijk "Mi casa su casa, demo" in de onderrand van de plaat. De plaat zelf is wél echt: de openbare PDOK-luchtfoto van het pand.

Twee dingen staan nog open. Carmens straatzin in scène 1 is een plaatshouder: de zin, de bron en de peildatum komen uit de verhalenvoorraad voor het Wilhelminapark, en de server haalt hem daar op — dit script hoeft hem niet te bezitten. Scène 3 speelt sinds 20 september in Wilhelminapark: die buurt staat als tweede wijk in de data (1.093 adressen op 24 straten), Tom bladert daar, en Sannes huis staat ertussen.

De zaalminuut · de zaal typt zijn adres

0:00 – 1:10 · 70 seconden · flow zaal

Donker. Eén regel op het grote scherm, meer niet. Niemands telefoon wordt gespiegeld: iedereen doet dit zelf.

Op het scherm. Plaat 1: donker, één regel in het passe-partout. Plaat 2: de Catharijnesingel, met bron en peildatum in de onderrand. Dan schuift het veld onder het verhaal, met vier voorzetten — Ik woon ergens · Ik droom ergens van · Laat me deze straat zien · Wat weet je niet? De zaal typt; het grote scherm blijft bij Carmen. Op elke telefoon staat daarna dezelfde bevestigingszin met het eigen adres erin; er wordt nooit stil een ander huisnummer aangenomen. Bij de wissel schuift Carmens regel weg, één tel gebeurt er niets, en dan spreekt het huis uit de onderrand van zijn eigen passe-partout terwijl de gouden haarlijn zich sluit. Op een deel van de telefoons staat bij het label niets ingevuld — dat is het bewijs, niet de fout. Plaat 3: de open registers met hun licentie in de onderrand.

Wat de zaal voelt. Dit gaat over mij. Een zaal vol mensen die net door hun eigen huis zijn aangesproken, luistert anders naar de rest.

Cijfers: ruim acht miljoen woningen [[F-MKT-004]]; ruim vijf miljoen met een geregistreerd label [[F-HBH-012]]; de registers zijn open en sleutelloos te bevragen [[F-DAT-002]], [[F-DAT-022]]. Carmens straatfeit draagt zijn bron en peildatum in het paneel.

Scène 1 · De deur

1:10 – 1:56 · 46 seconden · flow adres-eerst

Nu één huis, groot, langzaam. Dit is wat de zaal net zelf deed, nog een keer, zodat er tijd is om te zien wat er gebeurt.

Op het scherm. Sannes telefoon gespiegeld: het veld, de bevestigingsvraag met Ja, dat klopt en Nee, opnieuw, dan de echte luchtfoto van het pand die het passe-partout vult terwijl de gouden haarlijn zich sluit. Bij de terugwissel dooft de gouden lijn en doet de plaat een stap terug; Carmen staat weer op het linnen, met bron en peildatum in de onderrand.

Wat de zaal voelt. Er stapte iemand opzij voor mij. De zin van E landt alleen als hij niet naar het scherm wijst.

Cijfers: 1910 is echt (BAG, Wilhelminapark 25); het gemeentelijk monument met nummer 3440698 is echt (open data gemeente Utrecht, sinds 23-09 haalt het huis één zo'n zin zelf uit de registers; de hele lijst, met het beschermd stadsgezicht Utrecht-Oost en de kant van de tuin, staat in het paneel); 145 m² en label C komen uit de seed, en de onderrand zegt dat zelf met de bron "Mi casa su casa, demo". De luchtfoto is de openbare PDOK-luchtfoto van het pand (CC BY 4.0), geen AI-beeld. De straatzin komt uit de verhalenvoorraad, niet uit het model en niet uit dit script.

Scène 2 · De kamer

1:56 – 2:12 · 16 seconden · flow fans-loop

Op het scherm. Van de deur op Mijn huis naar de kamer: nachtblauw, het getal groot en goud, drie fans als ring met een initiaal en "fan sinds". De telefoon blijft daarna rechts in beeld staan, de hele volgende scène lang. Dat is de hele voorbereiding van de klap die zo komt.

Wat de zaal voelt. Iemand droomt van jouw huis — nog als belofte, niet als gebeurtenis.

Cijfer: de seed geeft h01 dertien fans (server/data/seed.json). De demo staat op scherp met Toms ♥ eruit, dus de teller opent op twaalf — en Toms klik in scène 3 maakt er weer dertien van.

Scène 3 · De wijk en het ♥

2:12 – 3:07 · 55 seconden · flow wijk-en-hart, met één moment uit fans-loop

Links Toms scherm. Rechts blijft Sannes telefoon staan.

Op het scherm. De wijk als galerij: straat na straat als hoofdstuk, elk adres uit de registers, met een luchtfoto en zonder prijzen. Toms wens blijft staan zoals hij hem zei. Dan drie platen naast elkaar in ongelijk ritme — geen lijst, geen score. Bij "Deze" klopt het hart één keer en bloeien twee gouden ringen uit; op hetzelfde moment schuift rechts, op Sannes telefoon, het getal van twaalf naar dertien. Geen animatie, een echte fan. Daarna de kamer met de gouden ring en de initiaal, zonder naam.

Wat de zaal voelt. Zo zoek je zonder te zoeken — en dan: daar gebeurde het, live, op twee schermen tegelijk. Dit is het moment waar de pitch op staat of valt, en het is het enige moment waarop er niets gezegd hoeft te worden.

*Cijfers: twaalf plus één uit de seed (dertien fans, Tom eruit gezet vóór de pitch). De drie straten komen sinds 23-09 uit de data: Wilhelminapark (verhalenvoorraad), Emmalaan (gemeten ochtendzon op de oneven kant, 85°) en Koningslaan (oppervlakte uit de BAG, met als tegenmaat dat de ochtendzon er op geen gevel valt); rust is eerlijk onmeetbaar. Bronnen met peildatum in het straatpaneel (BAG, BRT TOP10NL, bomenkaart Utrecht, OV-haltes). Deze scène speelt in Wilhelminapark, de buurt waar Sannes huis staat.

Scène 4 · Wat ertussen zit

3:07 – 3:52 · 45 seconden · flow premium-en-mi-data

De schermen gaan uit. E staat alleen, met drie platen.

Op het scherm. Plaat 1: één web — twintig woorden met werkwoorden ertussen, geen naam, geen gezicht; de lijnen lichten één voor één op terwijl E ze noemt. Plaat 2: hetzelfde web tussen duizend andere, met één kleine driehoek die oplicht en blijft branden terwijl "wij" spreekt. Daartussendoor, één keer, het strookje: het schuift het linnen in met daaronder drie woorden — dat klopt · dat klopt niet · dat was vroeger zo. Plaat 3: hetzelfde web op dag één, na één jaar en na vijf jaar.

Wat de zaal voelt. Dit is het bedrijf. Het woord "data" valt in deze scène niet één keer, en juist daarom begrijpt iedereen waar het over gaat.

Geen cijfer in deze scène. De achterkamer, de twee zomers en de duizend webben zijn voorbeeldtekst uit concept v3 §13, geen meting.

Scène 5 · De reis van twee jaar

3:52 – 4:22 · 30 seconden · flow zaal

Op het scherm. Plaat 4: de reis van twee jaar op één plaat, vier hoofdstukken onder elkaar. Geen tweede dia bij het getal — het staat er niet, het wordt gezegd. Plaat 5: het vel papier, groot, het passe-partout van papier, met de wisselzin onderaan. Dan gaat het scherm uit en blijft alleen het papier over.

Wat de zaal voelt. Ik wil hierbij horen. En een halve minuut later, bij de deur, heeft iedereen het in zijn hand.

Cijfers: 4,7 miljoen eigenaar-bewoonde woningen [[F-MKT-003]]; ongeveer vijf procent wisselt jaarlijks van eigenaar [[F-MKT-007]]. Het bedrag van de vraag staat niet in dit script en niet op de plaat: daar is geen code voor, dus noemt E het zelf.

Keuzes voor de regie

Elf plekken waar de stukken elkaar niet dekten of waar iets moest wijken. Zo staat het er nu in.

1 · De zaalminuut spiegelt niemands telefoon. De pitch zegt "iedereen pakt zijn telefoon"; de openingsminuut in brainstorm 06 §6 spiegelt juist Sannes telefoon op het grote scherm. Dat kan niet allebei: als de zaal Sannes adres ziet terwijl ze hun eigen adres typen, kijken ze naar het verkeerde scherm. Gekozen: in de zaalminuut blijft het grote scherm bij Carmen en gebeurt het echte werk op alle telefoons in de zaal. Carmens bevestigingszin en de introductie van het huis staan daarom als sjabloon in het script, met «jouw adres» en «bouwjaar» als velden die per bezoeker gevuld worden.

2 · Sannes scène is niet de herhaling maar de vertraging. Omdat de zaal de deur al zelf heeft gedaan, zou scène 1 een doublure zijn. Gekozen: scène 1 voegt toe wat de zaal niet kon krijgen — de terugwissel ("Carmen?" / "Ik ben er.") en één straatzin met bron, want de straten van de gasten staan nog niet in de verhalenvoorraad. Daarmee is de eerste minuut van de zaal het bewijs, en Sannes scène de uitleg.

3 · Het ♥ en de teller staan in één beat, in Toms scène. De vier minuten in PITCH.md §4 zetten "twaalf wordt dertien" bij Sanne op 1:15 en het ♥ bij Tom op 2:15. Dan komt het gevolg vóór de oorzaak. Gekozen: scène 2 zet het getal neer op twaalf en E zegt "houd dat getal even vast"; scène 3 eindigt met Toms klik en de teller die rechts in beeld omslaat. Eén live moment op twee schermen, en de enige plek in de pitch waar er niets gezegd hoeft te worden.

4 · Carmen krijgt één woord voor haar eerste zin. De landing uit concept v3 §3 begint met "Waar nu water is…", maar de stemregel zegt dat Carmen met "kom" of "kijk" begint. Gekozen: "Kijk." ervoor, en de zin verder onaangetast. Hetzelfde bij de drie straten, waar "Ik heb drie straten" anders als het huis klinkt: daar staat nu "Kom. Ik heb drie straten." En "Ik noem geen huizen" is omgedraaid naar "Huizen noem ik niet", zodat geen enkele beurt van Carmen met "ik" opent.

5 · Twee mandaatzinnen openen toch anders, en dat mag. Carmens "Dan zoek je een huis dat nog niet van jou is" en het huis met "Dat weet ik niet, en ik zou het niet willen weten" zijn allebei antwoorden op een voorafgaande beurt, geen openingen. Ze staan onveranderd in het script; blind gehoord blijven ze herkenbaar door wat erna komt ("kom maar mee", "Ik heb ochtendlicht").

6 · Landing A wint van C, maar met de eerste plaat van C ervoor. Dat is de voorkeur uit brainstorm 08 §2, en de reden dat de zaalminuut zeven seconden Catharijnesingel heeft voordat er een veld verschijnt. De wandeling (B) komt in deze vier minuten niet voor.

7 · Flow claim-en-verificatie krijgt geen scène. Concept v3 §13 noemt claim en woonverificatie als scène 4 van de demo, maar PITCH.md §4 heeft er geen minuut voor, en de zin "wij bewaren nooit wáár je bent" vraagt om uitleg die het tempo breekt. Gekozen: eruit, en bewaren voor de vragen na afloop. De flow blijft in het storyboard en in de demo; hij staat alleen niet op het podium.

8 · Mi Data is één beurt van het huis, niet een rondleiding. "Jij ziet wat wij van je weten, met dat klopt niet eronder" is het hart van Mi Data, maar een scherm met vier schakelaars kost twintig seconden. Gekozen: het strookje — "Dat schrijf ik op. Ik vergeet het anders." — met de drie woorden eronder, midden in E's minuut. Vier seconden, en het is precies het gevoel dat PITCH.md §3 vraagt.

9 · "Wij" spreekt drie keer, en alleen over geld en afspraken. Eén keer in scène 4 (wat een vakmens krijgt, en dat wij per introductie een vast bedrag rekenen) en twee keer in scène 5 (de markt, en de vraag). Nergens anders. Het bedrag van de investeringsvraag staat bewust niet in het script: er is geen code voor in PITCH-FEITEN, dus noemt E het zelf.

10 · Elk cijfer draagt een code, ook de cijfers die geen marktcijfer zijn. In het JSON-bestand staat bij elke beurt met een getal een veld cijferbron: een F-code uit PITCH-FEITEN, of "echt" (bouwjaar 1910, uit de BAG), of "seed" (145 m², label C, dertien fans), of "paneel" (Carmens straatfeit draagt bron en peildatum in het paneel zelf), of "voorbeeldtekst" (de achterkamer, de twee zomers, de drie straten). Zo is in één oogopslag te zien welk getal door de zaal nagekeken kan worden en welk getal een verhaal is.

11 · De zaalminuut duurt zeventig seconden, en dat is met opzet de grootste post. PITCH.md §4 geeft er vijfenzeventig; de rest is teruggebracht om onder de vier en een kwart minuut te blijven. De scènes die inleverden zijn scène 1 (de zaal deed de deur al zelf) en scène 2 (zestien seconden, alleen het getal neerzetten). Wat niet is ingekort: de drie straten van Tom en de minuut zonder het woord data. Die twee dragen de pitch.

Bron van dit stuk: server/data/gesprek/pitch.json (47 beurten, 6 scènes, 262 seconden). Wie de tekst wijzigt, wijzigt daar, en leest hier terug.