Het huis praat — de landing en de beleving van Mi casa su casa

Concept v1 · 17 september 2026 · regie en synthese: Fable · onderzoek: acht agents (Opus, Sonnet) · voor E

Dit is de omschrijving, nog niet de bouw. Het steunt op acht rapporten in conversational/onderzoek/; waar een bewering uit een rapport komt, staat het nummer erbij (R1–R8). Besluiten die van jou zijn staan in §10, elk met mijn voorkeur.

1 · De gedachte

Elke woningsite begint met een zoekbalk. Wij beginnen met een stem. Je typt je adres en je huis stelt zich voor: wanneer het gebouwd is, hoe groot het is, wat het van zichzelf weet en wat niet. Vanaf dat moment is de app geen verzameling schermen meer maar een gesprek met je huis, en de schermen die we hebben gebouwd (het passe-partout, de deur, de kamer, het dossier, de wijk) zijn wat het huis je laat zien terwijl het praat.

Dit is het enige wat Funda en Zillow niet kunnen kopiëren zonder belachelijk te worden (R6). Zij lanceerden dit jaar alle drie een gesprek als zoekingang (Zillow maart 2026, Redfin februari, Rightmove juli; R5), dus een investeerder herkent het patroon als volwassen. Maar zij laten een zoekmachine praten. Wij laten het huis praten, en dat zit precies op het hart van de pitch: iemand droomt van jouw huis is een zin, geen scherm.

2 · Het principe: volledig conversationeel in beleving, niet in afhankelijkheid

Alles kan door te praten. Niets moet.

Het gesprek is de ingang, de panelen zijn het antwoord. Het huis zegt één ding en laat één ding zien. De bestaande schermen worden panelen zonder dat we ze herschrijven: vijftien van de zeventien vullen zichzelf en werken meteen in een paneelslot (R8).
De tabbalk blijft, stil, als vangnet. Onderzoek naar generatieve interfaces waarschuwt voor de "hybride val": kost een taak in het gesprek meer stappen dan ernaast, dan is er niets gewonnen (R5). Wie niet wil praten, tikt. Dat is ook het eerlijke antwoord op de investeerdersvraag "en als het hapert?": de app is compleet zonder gesprek.
Nooit een leeg invoerveld. Mensen bevriezen voor een lege chat (R5). Zilch opent "Praat met je website" daarom met vijf knoppen die al een vraag stellen (R3). Wij openen met één zin, één veld en drie tot vijf voorzetten.
Eén gedachte per beurt, hoogstens drie zinnen, één vraag tegelijk (R1, R3, R6).
Het gesprek weet wanneer het zwijgt. Het getal dat van 12 naar 13 schuift krijgt geen zin erboven. Na het ♥ is het stil. Na "Locatie klopt" drie woorden, dan niets (R4). De stilte is het ontwerp.
Een cijfer komt nooit alleen: signaal plus precies één stap, of niets. Dat is de regel die volgens de synthese van de kennisbank door alle functies loopt (R4, C-SYN-004).

3 · Wie spreekt er: de drempel

Dit is het dragende besluit van het concept. Twee rapporten kwamen er onafhankelijk op uit (R6 vanuit de taal, R7 vanuit het recht); ik voeg er een derde trede aan toe die jouw wens waarmaakt dat ook je toekomstige huis met je praat.

De ik-vorm hoort bij de drempel. Wie binnen staat, hoort het huis. Wie buiten staat, hoort de gids. En een huis praat alleen met een vreemde als wie er woont dat wil.

Trede	Wie hoort wat	Waarom
1 · Je eigen huis zegt "ik"	Zodra je je eigen adres typt, en sterker na claim en woonverificatie. "Ik ben gebouwd in 1932."	Hier is geen derde die verrast kan worden. De stem wordt de beloning van "adres eerst, account later" (D28) en maakt woonverificatie waardevol: je huis praat pas echt als het van jou is.
2 · Andermans huis zwijgt; de gids spreekt	Bij Tom zegt de app, in de derde persoon en even warm: "Dit huis is gebouwd in 1932. Het praat alleen met wie er woont. Dat geldt straks ook voor jouw huis."	Een huis dat tegen een zoeker "ik" zegt, klinkt als de eigenaar. Dat is geen AVG-kwestie maar misleiding onder het consumentenrecht (R7). En het zwijgen ís de privacybelofte, hoorbaar gemaakt in vier woorden.
3 · Het huis mag zich voorstellen, als de eigenaar dat wil	Staat een eigenaar op "ik overweeg te verkopen", dan kan hij zijn huis een stem geven voor zijn fans: "Laat mijn huis zich voorstellen." Het huis zegt dan in de ik-vorm wat de eigenaar heeft goedgekeurd, plus de openbare gebouwdata.	Dit is "je toekomstige huis praat met je", met toestemming als fundament. De stem wordt een geschenk van de eigenaar, geen aanname van ons. In de pitch is dit een tweede hoogtepunt: na Sanne's ene schuifje begint haar huis tegen Tom te praten.

Daarbovenop geldt overal: bij geld, recht en locatie stapt de app naar voren, herkenbaar in "wij" (Premium, woonverificatie, wissen, melden, 16+). Een huis mag niet om je locatie vragen (R6).

Voor de landing en de pitch gebruiken we één gecureerd demonstratiehuis (Sanne's huis, een fictief adres dat van ons is) dat wel tegen iedereen "ik" mag zeggen, zichtbaar als voorbeeld. Dat past binnen D51: de demo verbergt presentatie, nooit gedrag (R7).

De grens voor trede 2, klaar voor de systeemprompt (R4): "Ik ben het gebouw, niet de bewoner: ik zeg alleen wat openbaar over mijn stenen geregistreerd staat, ik weet niets over wie hier woont, en ik spreek nooit namens mijn eigenaar."

4 · Het karakter van het huis

Het huis is ouder dan jij en dat weet het. Het praat langzaam, in korte zinnen, en het heeft niets te verkopen: het staat er over dertig jaar nog. Het is precies over wat het weet en meteen eerlijk over wat het niet weet. Trots zonder ijdel te zijn: als er iemand bij komt, zegt het dat één keer, zacht, en dan houdt het zijn mond. Het zegt "je", nooit "u" (R6).

Leeftijd zit in wat het weet, niet in hoe het praat. Geen jaren-30-accent, geen "in mijn tijd". Dat wordt een kostuum en bewijst niets.
Niet-weten is een kernzin, geen storing: "Dat weet ik niet van mezelf", altijd met een route erbij.
Humor: droog, hoogstens één per gesprek, altijd over zichzelf. Nooit bij slecht nieuws.
Het compliment klein, het scherm groot. "Iemand droomt van jouw huis" is een pitch-zin; in de ik-vorm wordt hij ijdel. Het huis zegt: "Er is iemand bij gekomen." De kamer toont het getal groot en goud.
Verboden: makelaarstaal (object, gegadigde, unieke kans), verkoopdruk (nu, laatste, schaarste), uitroeptekens, emoji (het ♥ is een merkteken en blijft), "Geweldig!", en de hele schattingsfamilie (waard, indicatie, richtprijs).

De app heeft deze stem al; het is een perspectiefwissel, geen herschrijving (R6).

5 · De landing: de eerste dertig seconden

Eén zin, één veld, een paar voorzetten. Geen hero met drie knoppen, geen formulier.

Huis — Elk huis heeft een verhaal. Typ je adres, dan vertel ik dat van jou.
voorzetten: Ik woon ergens · Ik zoek een huis · Laat me de wijk zien

Jij — Wittevrouwensingel 84
Huis — Wittevrouwensingel 84 in Utrecht. Bedoel je dat?
Jij — Ja
Huis — Dan ben ik gebouwd in 1932. 145 vierkante meter, energielabel C. Dat komt uit de openbare registers, niet van mij: een huis kent zijn eigen maten niet.
paneel: het passe-partout met de luchtfoto vult zich; bron en peildatum eronder
Huis — Ik ben trouwens geen huis dat echt praat. Mi casa su casa geeft me een stem, gemaakt met AI. Wat ik over mezelf vertel komt uit openbare registers; de rest weet ik niet. Zal ik verder vertellen?
Huis — Bewaar me, dan onthoud ik wat je me vertelt.
paneel: de deur verschijnt

De bevestigingsvraag blijft. Drie van de twintig adressen gingen zonder die stap fout; het is gedrag, geen presentatie (D51). Een taalmodel mag hem nooit wegoptimaliseren (R4).
De AI-zin staat op beurt 3, in karakter, en er staat permanent een klein label naast de naam van de spreker ("AI-stem · open data"), met het EU-icoon uit de praktijkcode van juni 2026 (R7). De meldplicht geldt sinds 2 augustus 2026; bij een huis dat "ik" zegt werkt de uitzondering "het is toch duidelijk" juist niet.
Naast het label: de uitweg naar een mens. Toezichthouders eisen die nu al (AP en ACM, oktober 2025; R7). Wij hebben hem: het contactpunt en de meldknop.
De 16+-zin staat vóór het gesprek, niet erna.
Wie zoekt hoort vanaf beurt één dat hij welkom is: "Dan zoek je een huis dat nog niet van jou is. Die praten alleen met wie er woont. Maar ik kan je de wijk laten zien."
Wie niets typt krijgt na twintig seconden één zachte duw ("Ik ben er wel, hoor. Neem de tijd.") en daarna nooit meer.

6 · De beleving, per rol

Sanne, met haar eigen huis. Haar huis praat in de ik-vorm en kent het hele dossier: wat de registers zeggen, wat zij zelf invulde, en wat het huis overkomt. Voorzetten: Wat weet je van jezelf? · Wat moet er onderhouden worden? · Is er iemand bij gekomen? · Hoe zichtbaar sta ik? Het sleutelmoment:

Huis — Er is iemand bij gekomen. Dat zijn er nu dertien.
Sanne — Wie is het?
Huis — Dat mag ik niet weten. Ik zie alleen dát ze er zijn: een streepje, geen naam. Ik weet dat dat onbevredigend is. Het is ook het enige waardoor ze durven.

Tom, de zoeker. Hij praat met de gids. Die is even warm, weet alles van de wijk en van openbare gebouwdata, en legt uit wat een ♥ wel en niet doet: "De eigenaar ziet dat er iemand is. Niet wie." Tot een eigenaar zijn huis een stem geeft (trede 3); dan hoort Tom het huis zelf.

De vijf pitch-flows als gesprek (volledig uitgeschreven per beurt, met paneel en API-aanroep, in R4):

Flow	De kern van het gesprek	Wat het huis laat zien
1 · Adres eerst	adres → "bedoel je dat?" → het huis stelt zich voor → de AI-zin → "bewaar me"	passe-partout met luchtfoto, daarna de deur
2 · De wijk en het ♥	"Dit is geen selectie. Dit is de wijk." → één huis → ♥ → stilte	de wijk-galerij, het hart dat klopt, "2 van 10"
3 · De fans-loop	"Er is iemand bij gekomen." → "Wie?" → het huis weigert warm → zichtbaarheid → één bericht → het huis stelt zich voor aan Tom (trede 3) → Tom schrijft	de deur, de kamer, de drie standen, het bericht, de brief
4 · Claim en verificatie	de app, in "wij": "We bewaren nooit wáár je bent. Alleen of het klopte, en wanneer." → "Ik ben thuis" → "Het klopte."	het uitleg-vel, de teller, de badge
5 · Premium en Mi Data	de app: "Schrijven is gratis en blijft gratis." → de muur → de toggles → Beheer	de Premium-muur, de toggles, de tellers

Het gesprek vervangt de navigatie, niet het gedrag: elke beurt gebruikt de endpoints die er al zijn (R4, R8).

7 · De grenzen

Tien zinnen die het huis nooit zegt (R7): een waarde of een biedadvies · dat de bewoners overwegen te verkopen · iets over wie er woont · "dit is hét moment" · een wil namens andermans eigendom ("ik wil verkocht worden") · iets over wat jij kunt betalen · een feit zonder bron en peildatum · dat iets gedaan is zonder bevestigde handeling · iets dat een fan herleidbaar maakt · een buurt karakteriseren naar het soort mensen. En het zegt nooit dat het een mens is.

Vangrails horen in code, niet in de prompt. Een prompt is een voorkeur, geen grens (R7). Daarom:

Het model heeft geen schrijfgereedschap. Het kan lezen en iets voorstellen; een voorstel tekent een bevestigingspaneel met de knop die er al is, en de mens tikt (R8). Inhoud van zo'n paneel komt van de server, nooit uit vrije modeltekst (het patroon van Luminous, R3).
Anonimiteit is de vorm van de data. De fanlijst die het model krijgt bevat alleen initiaal en datum; namen bestaan daar niet, dus ze kunnen niet lekken (R8).
Getallen komen nooit uit het model. Het huis verwijst naar velden uit het dossier; de interface toont bron en peildatum. Vastgoed-AI wordt elders hard afgerekend op verzonnen feiten (R5), en het bedrijf is aansprakelijk voor wat zijn bot zegt (Moffatt tegen Air Canada, 2024; R7).
Waarde- en geldvragen worden afgevangen vóór het model, met een vast antwoord; erna een filter op bedragen en de schattingsfamilie.
De ik-vorm is een serverbesluit (de drempel), geen stijlkeuze van het model.
Twee gereedschapskisten, niet één met een rol erin. De gids heeft de fans-, brieven- en verificatie-tools fysiek niet (R4).
Het label, de AI-zin en de uitweg naar een mens zitten in de schil, niet in de prompt.
Logs sober: een gebeurtenislog per beurt zonder vrije tekst; ruwe tekst kort (voorstel dertig dagen, jurist bevestigt); wat iemand over derden zegt wordt weggegooid, niet bewaard. "Wis alles" wist ook gesprekken en alles wat eruit is afgeleid. Geen training op onze data; terugvalpad voor doorgifte naar de VS nu al vastleggen (R7).
Een deterministische terugval, zodat de gebruiker nooit een foutmelding ziet (R1).

8 · De techniek, kort

Eén nieuwe route POST /api/gesprek, gestreamd over dezelfde SSE die er al is. Een beurt draagt tekst plus nul of meer paneel-opdrachten uit een witte lijst (R8). Eerst streamt de zin, een tel later opent het paneel; we forceren dus geen tool-keuze zoals Mijn Zilch doet (R1, R8).
Drie lagen, zodat de demo niet kan falen: (a) een gescript pad voor de vijf flows, deterministisch en met echte API-aanroepen; (b) het model voor alles daarbuiten; (c) een terugval op trefwoorden bij traagheid of uitval, met dezelfde vorm, dus de interface merkt het niet. Budgetten: 1,2 seconde tot het eerste woord, 6 seconden harde stop (ontwerpgrenzen, nog te meten).
Het storyboard wordt de bron van het script. Eén veld gesprek per moment in storyboard/model.mjs voedt straks de pagina, de Like Water-kaarten én het gescripte pad. Storyboard en demo kunnen dan niet uit elkaar lopen (R8). Dat is de grootste structurele winst.
Model en kosten: Claude Sonnet 5 voor het gesprek, denken uit; met prompt-caching ongeveer 4 dollarcent per gesprek van zes beurten, zo'n 39 dollar per duizend gesprekken; de pitchavond zelf blijft onder één dollar (R8, doorgerekend op de prijzen van platform.claude.com). Twee valkuilen uit Mijn Zilch vermijden we: veranderlijke inhoud vóór het cachepunt, en de korte cacheduur van vijf minuten (R5, R8).
Eén reparatie vooraf: de huidige SSE zendt naar alle verbindingen en filtert pas in de browser. Geen lek vandaag, wel zodra een beurt van het huis inhoud draagt. Filteren op de server, vóór het huis uit zichzelf iets zegt (R8).
De leerlus van Mijn Zilch slaan we over tot er echt herhalend gebruik is; de beslislog (één mensenzin per handeling) nemen we wel mee als bewijsspoor (R1).
Stem: tekst eerst. xel's eigen spraaksysteem haalde met weken tuning 1,9 tot 2,3 seconde per beurt, en op iPhone werkt spraakherkenning niet in een geïnstalleerde PWA (R2). Voor 1 november hooguit één voorgelezen zin na een tik; een echt spraakgesprek komt met de native schil (Capacitor). Eén vondst nemen we nu al mee: als het huis nadenkt, vult het de stilte met een parafrase van je vraag, niet met "even kijken" (R2).

9 · De route naar 1 november

Stap	Wat	Wat jij ziet	Werk
0	De negen sleutelscènes en de landing als tekst in het storyboard-model (`gesprek` per moment); toets bij vijf mensen: voelt "ik" bij je eigen adres warm of griezelig?	storyboard v3 met de gesprekken erin; vijf reacties	2 dagen
1	Casco: de route, het gescripte pad voor flow 1 en 3, de terugval; de landing als gesprek	je typt je adres op de demo en het huis stelt zich voor	3 dagen
2	Paneelregister: alle schermen als paneel; de tabbalk blijft	de hele app bereikbaar vanuit het gesprek	2 dagen
3	Het model erbij: leestools, caching, de controles in code, de twee gereedschapskisten	een vraag buiten het script krijgt een eerlijk antwoord	2 dagen
4	Voorstelpanelen, het huis dat uit zichzelf iets zegt (SSE), trede 3 ("laat mijn huis zich voorstellen"), NL en EN	Sanne schuift één schuifje om, en haar huis praat tegen Tom	3 dagen
5	Dichtzetten: limieten, dagplafond, noodrem in Beheer, latency meten, twee volledige doorlopen	de hele pitch, twee keer, op de klok	3 dagen

Samen ongeveer drie weken, met agents parallel. Dat past vóór de scope-freeze van 12 oktober als we deze week beginnen. Het werk van dag 1 en 2 blijft volledig staan: de deur, de kamer, de brief, de wijk en het bericht zíjn de panelen.

Eerlijkheid in de pitch. Eén keer hardop, vóór scène 1: "De vijf scènes lopen langs een vaste route, zoals een demo hoort. Alles wat u ziet gaat door dezelfde server en dezelfde database als bij een echte gebruiker. Vraag straks iets wat niet in het script staat." En dan doet iemand dat ook. Dat is letterlijk waar, en het is het sterkste moment van de avond (R8).

10 · Besluiten voor jou

Ik ga door op mijn voorkeur, tenzij je anders zegt.

De drempelregel met drie treden (§3) vastleggen als besluit. Voorkeur: ja, inclusief trede 3. Trede 3 is het antwoord op "ook je toekomstige huis praat", en de jurist krijgt de drie varianten voorgelegd (R7, vraag 1).
Mag het huis een fan-aantal van andermans pand of een matchpercentage hardop zeggen? Getoond is het een cijfer, uitgesproken een oordeel over mensen (R4). Voorkeur: tonen mag, zeggen niet; het matchpercentage verdwijnt uit het gesprek.
Sanne's adres. Wittevrouwensingel 84 bestaat in de BAG als een gebouw uit 2002 van 1.425 m². Een pratend huis dat in scène 1 iets anders over zichzelf zegt dan in scène 3 is funest. Voorkeur: deze week een nummer dat niet bestaat, met één waarheid voor profiel en Mijn huis (dev-spoor).
De sleutel voor het model: op welk account, en met welk dagplafond voor de publieke demo? Voorkeur: een eigen sleutel voor Mi casa, plafond vijf dollar per dag, noodrem in Beheer.
Stem. Voorkeur: tekst eerst; in de pitch hooguit één voorgelezen zin; spraakgesprek na 1 november met Capacitor.
De toets bij vijf mensen (warm of griezelig). Voorkeur: deze week, vóór we bouwen; het is het enige echte risico van dit concept en het is in een uur te meten (R6).

11 · Wat we bewust niet doen

Geen vrije generatie van interface door het model (alleen panelen uit een vaste lijst). Geen leerlus, geen beheer-app eromheen. Geen spraakgesprek vóór de pitch. Geen cijfers over "gesprekken converteren beter dan formulieren": daarvoor bestaat alleen marketing van leveranciers, en die gaat de pitch niet in (R5). En geen huis dat ooit doet alsof het een mens is.

Bronnen

De acht rapporten in conversational/onderzoek/: R1 het genui-concept Mijn Zilch · R2 de Telefoonagent en stem · R3 Zilch conversationeel, Luminous en het oude woon-project · R4 wat het huis weet en zegt · R5 stand van de techniek · R6 de stem van het huis · R7 recht en ethiek (geen juridisch advies; vragen voor de jurist staan erin) · R8 architectuur. Elk rapport draagt zijn eigen bronnen met pad, regel of URL.